Η σύμβαση όσο είναι σε ισχύ δεσμεύει τη χώρα όπως κάθε σύμβαση που υπογράφει η Ελλάδα στον σύγχρονο κόσμο. Η χώρα έχει διεθνή υπόσταση, δεν βρίσκεται χαμένη στα βάθη της ζούγκλας. Η σύμβαση όμως δεν τη «δένει» τη χώρα.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
(ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ “Π” ΣΤΙΣ 01-03-12)

«Όρθιοι» εντός ευρώ...




  
Του Σπύρου Λυκούδη, γραμματέα της Κ.Ε. της Δημοκρατικής Αριστεράς

 
Οι αποφάσεις των Βρυξελλών επιχειρούν να διαχειριστούν και να ρυθμίσουν με το PSI και τη νέα δανειακή σύμβαση, το υπάρχον τεράστιο χρέος της χώρας.
Δανειοδοτούν εκ νέου την Ελλάδα για να ικανοποιήσει το υπάρχον χρέος της και αφήνουν την πατρίδα μας να ρυθμίσει μόνη της τα του οίκου της.
Αφήνουν δηλαδή τη χώρα να αντιμετωπίσει χωρίς ξεχωριστή ενίσχυση τα μεγάλα εσωτερικά της ελλείμματα, την απίστευτη ύφεση, την ανυπαρξία πρωτογενούς παραγωγικού τομέα και την απουσία οποιασδήποτε αναπτυξιακής προοπτικής. Η ελληνική κοινωνία έχει όμως γονατίσει. Δεν αντέχει άλλη λιτότητα, άλλα μέτρα.
Εν τούτοις είναι υπαρκτός ο κίνδυνος όχι απλώς επιβολής νέων εισπρακτικών μέτρων - και μάλιστα από τις εύκολες πάντα πηγές, τη μισθωτή εργασία και τη σύνταξη -, αλλά διαρκούς επανάληψης πακέτων μέτρων αυτής ή της άλλης μορφής σε συνάρτηση πάντα με το αβέβαιο δημοσιονομικό αποτέλεσμα.
Στη φάση που μπήκαμε επομένως, το διακύβευμα είναι το πώς θα μπορέσουμε να κρατήσουμε τη χώρα μας μέσα στην ευρωζώνη και ταυτόχρονα να μην αφήσουμε την ήδη ματωμένη κοινωνία να καταρρεύσει πλήρως.
Να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα με βάση τις δικές μας εκτιμήσεις και απόψεις.
Η ΔΗΜΑΡ εξ αρχής απέρριψε ως βαθύτατα λαθεμένη την αντίληψη άλλων αριστερών χώρων για «παύση πληρωμών», για «άτακτη χρεοκοπία» ως απειλή και άλλα τινά που εγκυμονούσαν   τους γνωστούς    εξαιρετικά σοβαρούς κινδύνους εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη και το ευρώ.
Εμείς κρίναμε ως αναγκαία την επαναδανειοδότηση της χώρας ώστε να προωθηθούν οι ρυθμίσεις για το χρέος και να καλυφθούν υποχρεώσεις και ανάγκες. Αυτό δεν μπορούσε να γίνει παρά μόνο μέσω μιας σύμβασης. Δεν τοποθετηθήκαμε ποτέ με το κριτήριο αν υπάρχει ανάγκη για σύμβαση, αλλά αρνηθήκαμε την πολιτική φιλοσοφία και τα στοιχεία αυτής της σύμβασης που υπέγραψε η χώρα και τις πολιτικές και τα μέτρα που τη συνοδεύουν.
Δηλαδή την πολιτική της άγριας λιτότητας, της υποβάθμισης της εργασίας, της κοινωνικής αποδόμησης. Γι’ αυτό την καταψηφίσαμε.
Θα το επαναλάβω: Η σύμβαση όσο είναι σε ισχύ δεσμεύει τη χώρα όπως κάθε σύμβαση που υπογράφει η Ελλάδα στον σύγχρονο κόσμο. Η χώρα έχει διεθνή υπόσταση, δεν βρίσκεται χαμένη στα βάθη της ζούγκλας. Η σύμβαση όμως δεν τη «δένει» τη χώρα.
Κάθε σύμβαση είναι υπό διαπραγμάτευση και εδώ είναι ο ρόλος της μαχητικής και υπεύθυνης Αριστεράς που φιλοδοξούμε να αποδείξουμε ότι είμαστε. Να αγωνιστούμε για νέες πολιτικές, για πρόγραμμα αλλαγών, για άλλη διαχείριση.
Να υπάρξουν αντισταθμιστικά μέτρα, να υπάρξουν αντίρροπα που θα ανακουφίζουν τα χειμαζόμενα λαϊκά στρώματα, που θα ρίχνουν το πλεόνασμα στον κοινωνικό μισθό, που θα μειώνουν τις τιμές. Να υπάρξει πολιτική ανάπτυξης.
Θυμίζω ότι έχει καταθέσει η ΔΗΜΑΡ συγκεκριμένη πρόταση πενταετούς αναπτυξιακού προγράμματος.
Μπορούν οι εκλογές να δημιουργήσουν προϋποθέσεις για την άσκηση μιας τέτοιας πολιτικής που κατά τη γνώμη μας μπορεί να ανατρέψει τα μέτρα της τρόικας, που τροφοδοτούν την ύφεση και αναπαράγουν τον φαύλο κύκλο;
Οι εκλογές είναι συνθήκη αναγκαία, αλλά δεν ξέρω αν είναι ικανή. Θα εξαρτηθεί από τον συσχετισμό των δυνάμεων που θα αναδείξει η κάλπη, από την ανάπτυξη του μαζικού, λαϊκού κινήματος και από τον ρεαλισμό που θα επιδείξει στους στόχους της η ανερχόμενη Αριστερά. Να συνεννοηθούμε   βεβαίως: όσο καταστροφικό είναι να εγκλωβιστεί το λαϊκό κίνημα στην άφρονα λογική του «ή όλα ή τίποτα» άλλο τόσο παραπλανητική και αδιέξοδη είναι η αντίληψη του ουδέτερου εκσυγχρονισμού και των ουδέτερων  μεταρρυθμίσεων που θεωρούν ότι μπορούν να προχωρήσουμε στις αναγκαίες αλλαγές καταργώντας την ουσία της απόστασης ανάμεσα  στην Αριστερά και τη Δεξιά.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις